روشنایی

ره سپردن در سیاهی رو به سوی روشنی زیباست

روشنایی

ره سپردن در سیاهی رو به سوی روشنی زیباست

روشنایی

کتابی که این روزها می‌خوانم.
خلاصه روزانه کتاب در کانال تلگرامی زیر:
t.me/bazihabaziha

پیام های کوتاه

آخرین مطالب

آخرین نظرات

  • ۸ آذر ۹۶، ۱۶:۱۱ - قاسم صفایی نژاد سپاس

خدا بود و دیگر هیچ نبود (5)

پنجشنبه, ۱۵ مهر ۱۳۹۵، ۰۱:۳۴ ب.ظ

به نامش 

خدا بود و دیگر هیچ نبود

خدا بود و دیگر هیچ نبود، خلقت هنوز قباى هستى بر عالم نیاراسته بود، ظلمت بود، جهل بود، عدم بود، سرد و وحشتناک، و در دایره امکان، هنوز تکیه‏گاهى وجود نداشت. خدا کلمه بود، کلمه‏اى که هنوز القاء نشده بود، خدا خالق بود، خالقى که هنوز خلاقیتش مخفى(94) بود، خدا رحمان و رحیم بود ولى هنوز ابر رحمتش نباریده بود، خدا زیبا بود، ولى هنوز زیبایى‏اش تجلى نکرده بود، خدا عادل بود ولى عدلش هنوز بروز ننموده بود، خدا قادر و توانا بود ولى قدرتش هنوز قدم به حوزه عمل نگذاشته بود، در عدم چگونه کمال و جلال و جمال خود را بنمایاند؟ در سکوت چگونه کلمه زاییده شود؟ در جمود چگونه خلاقیت و قدرت تظاهر کند؟ عدم بود، ظلمت بود، سکوت و جمود و وحشت بود.
اراده خدا تجلى کرد، کوه‏ها، دریاها، آسمان‏ها و کهکشان‏ها را آفرید، چه انفجارها، چه طوفان‏ها! چه سیلاب‏ها! چه غوغاها که حرکت اساس خلقت شده بود و زندگى باشور و هیجان زائدالوصفش به هر سو مى‏تاخت. درخت‏ها، حیوان‏ها و پرنده‏ها به‏حرکت درآمدند. جلال، بر عالم وجود خیمه زد و جمال، صورت زیبایش را نمایان ساخت، و کمال، اداره این نظام عجیب را به‏عهده گرفت. حیوانات به جنب و جوش و پرندگان به آواز درآمدند، و وجود نغمه شادى آغاز کرد و فرشتگان سرود پرستش سر دادند.

آن‏گاه، خدا انسان را از »حَمَاءِمَسْنُون« آفرید و او را بر صورت خویش ساخت، و روح خود را در او دمید و این خلقت عجیب را در میان غوغاى وجود رها ساخت.

انسان، غریب و ناآشنا، از این‏همه رنگ‏ها، شکل‏ها، حرکت‏ها و غوغاها وحشت کرد، و از هر گوشه به گوشه‏اى دیگر مى‏گریخت، و پناه‏گاهى مى‏جست که در آن با یکى از مخلوقات هم‏رنگ شود و در سایه جمع استقرار بیابد و از ترس تنهایى و شرم بیگانگى و غیرعادى بودن به درآید.

به سراغ فرشتگان رفت و تقاضاى دوستى و مصاحبت کرد، همه با سردى از او گذشتند و او را تنها گذاشتند و در جواب الحاح پرشورش سکوت کردند. این انسان وحشت‏زده و دل‏شکسته با خود نومیدانه مى‏گفت: مرا ببین، یک لجن خاکى مى‏خواهد انیس فرشتگان آسمان شود! و آن‏گاه با عتاب به خود مى‏گفت: اى لجن چطور مى‏خواهى استحقاق هم‏نشینى فرشتگان را داشته باشى؟ و سرشکسته و خجل، گریخته در گوشه‏اى پنهان شد، تا کم‏کم توانست بر اعصاب خود مسلط شود و از زاویه خجلت، بیرون آید و براى یافتن دوست به مخلوقى دیگر مراجعه کند.

پرنده‏اى یافت در پرواز، که بال‏هاى بلندش را باز مى‏کرد و به آرامى در آسمان‏ها سیر مى‏نمود، خوشش آمد و از این‏که این پرنده توانسته خود را از قید زمین خاکى آزاد کند شیفته شد، اظهار محبت کرد و تقاضاى دوستى نمود و گفت: آیا استحقاق دارم که هم‏پرواز تو باشم؟ اما پرنده جوابى نداد و به آرامى از او گذشت و او را در تردید و ناراحتى گذاشت و او افسرده و سرافکنده با خود گفت: مرا ببین که از لجن خاکى ساخته شده‏ام ولى مى‏خواهم از قید این زمین خاکى آزاد گردم! چه آرزوى خامى! چه انتظار بى‏جایى! به حیوانات نزدیک شد، هر یک بلاجواب از او گذشتند و اعتنایى نکردند، خود را به ابر عرضه کرد و خوش داشت همراه تکه‏هاى ابر بر فراز آسمان‏ها پرواز کند، اما ابر نیز جوابى نداد و به آرامى گذشت، به دریا نزدیک شد و طلب دوستى کرد، اما دریا با سکوت خود طلب او را بلاجواب گذاشت، او دست به دامن موج شد و گفت: آیا استحقاق دارم که همراه تو بر سینه دریا بلغزم. از شادى بجوشم و از غضب بخروشم، و بر چهره تخته‏سنگ‏هاى مغرور سیلى بزنم و بعد تا به ابدیت خدا پیش بروم و در بى‏نهایت محو گردم؟... اما موج بى‏اعتنا از او گذشت و جوابى نداد، انسان دل‏شکسته و ناراحت، روى از دریا گردانید و به سوى کوه رفت و از جبروت عظمتش شیفته شد و تقاضاى دوستى کرد. کوه، جبروت کبریایى خود را نشکست و غرور و جلالش اجازه نداد که به او نگاهى کند، انسان دل‏شکسته و ناامید سر به آسمان بلند کرد، از وسعت بى‏پایانش خوشحال شد و با الحاح طلب دوستى کرد... اما سکوت اسرارآمیز آسمان به او فهماند که تو لجن خاکى استحقاق هم‏نشینى مرا ندارى. به ستارگان رجوع کرد، ولى هر یک بى‏اعتنا گذشتند و جوابى ندادند. انسان به صحراهاى دور رفت و خواست در کویرى تنها زندگى کند و تنهایى خود را با تنهایى کویر هماهنگ نماید و از تنهایى مطلق به‏در آید، ولى کویر نیز با سکوت سرد و سوزان خود انسان آشفته و مضطرب را سرگردان باقى گذاشت.

انسان، خسته، روح مرده، پژمرده، دل‏شکسته، وحشت‏زده و مأیوس، تنها، سر به گریبان تفکر فرو برد، و احساس کرد که استحقاق دوستى با هیچ مخلوقى را ندارد، او از لجن است، لجن متعفن، از پست‏ترین مواد و هیچ‏کس او را به دوستى نمى‏پذیرد... آن‏گاه صبرش به پایان رسید، ضجه کرد، اشک فرو ریخت، و از ته دل فریاد برآورد: کیست که این لجن متعفن را بپذیرد؟ من استحقاق دوستى کسى را ندارم، من پستم، من ناچیزم، من بدبختم، من گناهکارم، من روسیاهم، من از همه‏جا رانده شده‏ام، من پناه‏گاهى ندارم، کیست که دست مرا بگیرد، کیست که ناله‏هاى مرا جواب بگوید؟ کیست که بدبختى مرا ملاحظه کند؟ کیست که مرا از تنهایى به درآورد؟ کیست که به استغاثه من لبیک بگوید؟
ناگهان طوفانى به‏پا شد، زمین به لرزه درآمد، آسمان غریدن گرفت، برق همچون تازیانه‏هاى آتشین، بر گرده آسمان کوفته مى‏شد، گویى که انفجارى در قلب عالم به‏وقوع پیوسته است، صدایى در زمین و آسمان طنین‏انداز شد، که از هرگوشه و از دل هر ذره و از زبان هر موجود بلند گردید:

اى انسان، تو محبوب منى، دنیا را به‏خاطر تو خلق کرده‏ام، و تو را بر صورت خود آفریده‏ام، و از روح خود در تو دمیده‏ام، و اگر کسى به نداى تو لبیک نمى‏گوید، به خاطر آنست که هم‏طراز تو نیست و جرأت برابرى و هم‏نشینى با تو را ندارد، حتى جبرئیل، بزرگ‏ترین فرشتگان، قادر نیست که هم‏طراز تو شود، زیرا بالش مى‏سوزد و از طیران به معراج بازمى‏ماند.

اى انسان، تنها تویى که زیبایى را درک مى‏کنى، جمال و جلال و کمال تو را جذب مى‏کند. تنها تویى که خداى را با عشق - نه با جبر - پرستش مى‏کنى، تنها تویى که در تنهایى نماینده خدا شده‏اى، اى انسان تنها تویى که قدرت و خلاقیت خدا را درک مى‏کنى، تنها تویى که غرور مى‏ورزى و عصیان مى‏کنى، و لجوجانه مى‏جنگى، و شکسته مى‏شوى و رام مى‏گردى، و جلال و جبروت خدا را با بلندى طبع و صاحب‏نظرى خود درک مى‏کنى، تنها تویى که فاصله بین لجن و خدا را قادرى بپیمایى و ثابت کنى که افضل مخلوقاتى! تنها تویى که با کمک بال‏هاى روح به معراج مى‏روى، تنها تویى که زیبایى غروب تو را مست مى‏کند و از شوق مى‏سوزى و اشک مى‏ریزى.
اى انسان، خلقت در تو به کمال رسید، و کلمه در تو تجسّد یافت، و زیبایى با دیدگان زیبابین تو ظهور کرد، و عشق با وجود تو مفهوم و معنى یافت، و خدایى خود را در صورت تو تجلى کرد.
اى انسان، تو مرا دوست مى‏دارى و من نیز تو را دوست مى‏دارم، تو از منى، و به سمت من بازمى‏گردى.


خدا بود ود دیگر هیج نبود 
شهید مصطفی چمران 
ص 169
۹۵/۰۷/۱۵ موافقین ۰ مخالفین ۰
روشنا

کتاب

نظرات  (۰)

هیچ نظری هنوز ثبت نشده است

ارسال نظر

کاربران بیان میتوانند بدون نیاز به تأیید، نظرات خود را ارسال کنند.
اگر قبلا در بیان ثبت نام کرده اید لطفا ابتدا وارد شوید، در غیر این صورت می توانید ثبت نام کنید.
شما میتوانید از این تگهای html استفاده کنید:
<b> یا <strong>، <em> یا <i>، <u>، <strike> یا <s>، <sup>، <sub>، <blockquote>، <code>، <pre>، <hr>، <br>، <p>، <a href="" title="">، <span style="">، <div align="">